Στρατηγικές Διδασκαλίας

Από CoSyLLab Wiki
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Μία στρατηγική διδασκαλίας (teaching strategy) είναι μία περιγραφή ενός σχήματος διδασκαλίας, μια ακολουθία από αλληλένδετες δραστηριότητες που εκτελούν οι μαθητές και ο εκπαιδευτικός (περισσότερο ή λιγότερο σύνθετη), οι οποίες επιλέγονται με βάση μία παιδαγωγική θεώρηση και έχουν ως σκοπό να καταστήσουν τη διδασκαλία ελκυστική και αποτελεσματική. Τα δομικά της στοιχεία είναι η μέθοδο, τη μορφή, την πορεία, τη μορφή οργάνωσης της τάξης και την αξιολόγηση.

Τον όρο «στρατηγική διδασκαλίας» καθιέρωσε στο χώρο των Επιστημών της Αγωγής η H. Taba (1966).[1] Ένας ορισμός που έχει προταθεί από τον Ματσαγγούρα (2000)[2] είναι:

Μία Στρατηγική Διδασκαλίας ορίζεται η συγκροτημένη συνακολουθία αλληλεποικο-δομούμενων διδακτικο-μαθησιακών δραστηριοτήτων, που οργανώνει ο εκπαιδευτικός με βάση συγκεκριμένες αρχές, κατά τη διεξαγωγή του μαθήματος, με σκοπό να υλοποιήσει τους ειδικούς στόχους της ωριαίας διδασκαλίας.

Η στρατηγική διδασκαλίας είναι μια σκόπιμη διδακτική παρέμβαση, η οποία αποτελείται από αλληλοσυνδεόμενες δραστηριότητες που προσφέρονται για την επίτευξη εξειδικευμένων (και όχι γενικών) διδακτικών στόχων. Σύμφωνα με τις μοντέρνες και καθιερωμένες παιδαγωγικές θεωρήσεις, σήμερα μπορεί να βρει κανείς πλήθος στρατηγικών που ανήκουν στις εξής δύο κατηγορίες:

  • στρατηγικές ανάπτυξης κοινωνικο-πολιτικών αξιών, στάσεων και δεξιοτήτων
  • στρατηγικές διερεύνησης θεμάτων και προβληματικών καταστάσεων


Οι πιο διαδομένες στρατηγικές που έχουν επιλεγεί να περιγραφούν είναι οι e-ΑΡΜΑ, Jigsaw I, Jigsaw II, SCAMPER, TPS, Reciprocal Teaching Strategy, Disney, 5W1H, Dimensional Analysis, Reflective Journal, PIPS, TAPPS, Six Thinking Hats, SWOT Analysis, WebQuest.

Βιβλιογραφία

  1. Hilda Taba (1966), Teaching strategies and cognitive functioning in elementary school children. San. Francisco, CA: San Francisco State College.
  2. Ματσαγγούρας Η (2000), Ομαδοσυνεργατική Διδασκαλία και Μάθηση, Γρηγόρης, Αθήνα.